اشعارشب چهارم محرم

اشعارشب چهارم محرم – شاعرناشناس

به روی دست دلِ بی قراری آوردم
بغل بغل غزل آه و زاری آوردم

برای اینکه به دست آورم دلت آقا
نگاه ملتمس و گریه داری آوردم

من این دو حلقه به گوش کفن به تن کرده
به پیشگاه تو با شرمساری آوردم

تو را به چادر خاکی مادرت سوگند
قبول کن که به امیدواری آوردم

دو پیش مرگ تو را از قبیله ی طاها
در این همایش خون یادگاری آوردم

سهیم کن جگرم را به غصه ی فرزند
دو پاره ی جگرم را به یاری آوردم

به جنگ این همه لشگر به رمز یا زهرا
ز خیمه لشگر حیدر تباری آوردم

همه بضاعت زینب همین دو قربانی ست
برای غربت و آهی که داری آوردم

فدایی گلوی اصغرت که می گردند
دو دست بوس تو را بهر کاری آوردم

رقیه دلهره دارد ز برق خنجرها
برای دختر تو جان نثاری آوردم

برای رفتن تا شهر شام همراهت
ستاره های شب نی سواری آوردم
**
اگرشاعر این شعر را میشناسید لطفا اطلاع دهید

********************

اشعار شب چهارم محرم – پروانه نجاتی

مادر نشسته سیر تماشایشان کند
هنگام رفتن است مهیّایشان کند

عون است یا محمّد؟ فرقی نمی‌کند
در اشک‌های بدرقه پیدایشان کند

این سهم زینب است دو توفان دو گردباد
لب‌تشنه‌اند، راهی دریایشان کند

او یک زن است و عاطفه دارد عجیب نیست
سیراب بوسه قامت رعنایشان کند

آن‌ها پُر از حرارت لبیّک گفتنند
باید سفر به خلوت شیدایشان کند

آرام سرمه می‌کشد و شانه می‌زند
تا در کمند عشق فریبایشان کند

بر شانه میزند که برو سهم کوچکی ا‌ست
باید نثار غربت مولایشان کند

پروانه نجاتی

********************

اشعار شب چهارم محرم – سید محمد جواد شرافت

دویده ایم که همراه کاروان باشیم
رسیده ایم که در جمع عاشقان باشیم

به شوق اوج گرفتن ستاره آمده ایم
که خاکبوس قدم های آسمان باشیم

شما و این همه غربت، چگونه جان ندهیم؟
خدا کند که سزاوار بذل جان باشیم

دو چشم حضرت مادر دو چشمه باران است
چگونه شاهد این درد بی کران باشیم؟

دویده در رگ ما خون جعفر طیّار
زمان آن شده تا عرش پر زنان باشیم

دو بال سبز پریدن به اذن دست شماست
اگر اجازه دهید از پرندگان باشیم

دو نوجوان فدایی، دو نوجوان شهید
همان که آرزوی مادر است، آن باشیم

سیدمحمدجواد شرافت

*********************

اشعار شب چهارم محرم – جواد حیدری

کودکانی عاشق و دلداده پروردم حسین
تا جوان گشتند قربان تو آوردم حسین

شیرشان دادم که شیر کربلای تو شدند
هر دو را نذر علی اکبرت کردم حسین

گرچه ناقابل ترین هدیه، دو طفل زینبند
اذن تو درمان بود بر قلب پر دردم حسین

داغ این دو پیش مظلومی تو هیچ است، هیچ
من پریشان تو بین قوم نامردم حسین

کودکانم جای خود گر رخصتی بر من دهی
سینه و پهلو سپر دور تو می گردم حسین

غیرت این دو ز جنس غیرت سقّای توست
هر دو را رزمنده ی راه تو پروردم حسین

در وجود این دو صبر و طاقت این درد نیست
بنگرند از کینه نیلی، چهره ی زردم حسین

جواد حیدری

********************

اشعار شب چهارم محرم – علی اکبر لطیفیان

ای فدای دلِ منوّرتان
ای به قربان چشم کوثرتان

وای بر حال جبرئیل، اورا
گر برانید ، روزی از درتان

تو سلیمان و موری آمده است
تا مشرّف شود به محضرتان

من کیم؟دوره گردِ چشمانت
زینبم من همان کبوترتان

کودکانم چه ارزشی دارند؟
جانِ عالم، تصدق سرتان

کرده ام یا اخا دو آئینه
نذر چشم علی اصغرتان

ظهر دیدی چگونه خوش بودند
در صفوف نماز آخرتان

به امیدی بزرگشان کردم
تا به دستم شوند ، پرپرتان

گر بگویی بمیر ، میمیرند
دست بر سینه اند و نوکرتان

پای تفسیر ، شیرشان دادم
پای تفسیر ِگریه آورتان

پای تفسیر سوره ی مریم
سوره ی زخمهای پیکرتان

تا که راضی شوی و اذن دهی
پر بگیرند در برابرتان

یادشان داده ام، قسم بدهند
بر ضریح کبود مادرتان

بگذار اینکه ذبحشان سازم
پای رگهای سرخ حنجرتان

علی اکبر لطیفیان

********************

اشعار شب چهارم محرم – محسن مهدوی

رسیده نوبتمان ، باید امتحان بدهیم
خدا کند بگذارد خودی نشان بدهیم

رسیده وقت نماز رشادت و مردی
نمی شود که من و تو فقط اذان بدهیم

اگر که داد دوباره جواب سر بالا
بگو چگونه جوابی به این و آن بدهیم ؟

بیا که عهد ببندیم و قول مردانه…
…به هم دهیم که قبل از حسین ، جان بدهیم

به حاجت دل خود می رسیم اگر او را
قسم به پهلوی بانوی قد کمان بدهیم

بخند و غصه نخور ، چون به قلبم افتاده
اجازه می دهد آخر خودی نشان بدهیم

محسن مهدوی

********************

اشعار شب چهارم محرم –  علی اکبر لطیفیان

تن من را به هوای تو شدن ریخته اند
علی و فاطمه در این دو بدن ریخته اند
جلوه واحده را بین دو تن ریخته اند
این حسینی است که در غالب من ریخته اند

ما دو تا آینه روبروی یکدگریم
محو خویشیم اگر محو روی یکدگریم

ای به قربان تو و پیکر تو پیکرها
ای به قربان موی خاکی تو معجرها
امر کن تا که بیفتند بپایت سرها
آه در گریه نبینند تو را خواهرها

از چه یا فاطمه یا فاطمه بر لب داری
مگر از یاد تو رفته است که زینب داری

حاضرم دست به گیسو بزنم- رد نکنی
خیمه را با مژه جارو بزنم- رد نکنی
حرف از سینه و پهلو بزنم- رد نکنی
شد که یک بار به تو رو بزنم- رد نکنی؟!

تن تو گر که بیفتد تن من می افتد
تو اگر جان بدهی گردن من می افتد

دلم آشفته و حیران شد و…حرفی نزدم
نوبت رفتن یاران شد و…حرفی نزدم
اکبرت راهی میدان شد و…حرفی نزدم
در حرم تشنه فراوان شد و…حرفی نزدم

بگذار این پسران نیز به دردی بخورند
این دو تا شیر جوان نیز به دردی بخورند

نذر خون جگرت باد ،جگر داشتنم
سپرسینه ی تو سینه سپر داشتنم
خاک پای پسران تو پسر داشتنم
سر به زیرم مکن ای شاه به سر داشتنم

سر که زیر قدم یار نباشد سر نیست
خواهری که به فدایت نشود خواهر نیست

راضی ام این دو گلم پرپر تو برگردند
به حرم بر روی بال و پر تو برگردند
له شده مثل علی اکبر تو برگردند
دست خالی اگر از محضر تو برگردند…

…دستمال پدرم را به سرم می بندم
وسط معرکه چادر ،کمرم می بندم

تو گرفتاری و من از تو گرفتارترم
تو خریداری و من از تو خریدارترم
من که از نرگس چشمان تو بیمارترم
بخدا از همه غیر از تو جگردار ترم

امتحان کن که ببینی چقدر حساسم
بخداوندقسم شیرتر از عباسم

بگذارم بروی،باز شود حنجرتو
یا به دست لبه ای کُند بیفتد ،سر تو
جان انگشت تو افتد پی انگشترتو
می شودجان خودت گفت به من خواهرتو؟

طاقتم نیست ببینم جگرت می ریزد
ذره ذره به روی نیزه سرت می ریزد

علی اکبر لطیفیان

********************

اشعار شب چهارم محرم – محسن مهدوی

کاش مشمول دعاهای پیمبر بشویم
باز هم باعث خشنودی مادر بشویم

نکند دیر شود لحظه پرواز از خاک
کاش ما هم بپریم و دو کبوتر بشویم

پس بگیرید زما منصب سرداری را
قصدمان است در این معرکه بی سر بشویم

آبرویی که خدا داده به ما می ریزد
اگر از قافله جا مانده و آخر بشویم

ما نداریم بهایی مگر از لطف خدا
پیش مرگان علی اکبر و اصغر بشویم

قدر یک پلک زدن مانده که در عرش خدا
زائر فاطمه و ساقی کوثر بشویم

محسن مهدوی

********************

اشعار شب چهارم محرم – وحید قاسمی

تا صوت قرآن از لب آنها می آید
کفر تمام نیزه ها بالا می آید

دجال های کوفه درحال فرارند
دارد سپاه زینب کبری می آید

سد سپاه کفر را درهم شکستند
تکبیرهای حضرت سقا می آید

انگار که زخم فدک سر باز کرده
ازهرطرف فریاد یا زهرا می آید

“خون علی گویان عالم را بریزید”
ای دشنه ها، تازه ترین فتوا می آید

آداب جنگ کربلا مثل مدینه است
چون ضربه هاشان سمت پهلوها می آید

ای نیزه داران، نیزه هاتان را مکوبید
روز مبادا،عصرعاشورا می آید

خون گلوشان خاک را بی آبرو کرد
آسیمه سربا طشت خود یحیی می آید

ای تیغ های کند، با تقسیم سرها
چیزی از آنها گیرتان آیا می آید!

این اولین باریست که از پشت خیمه
دارد صدای گریه ی آقا می آید

زینب بیا از خیمه ها بیرون، که تنها
با دیدن تو حال آقا جا می آید

وحید قاسمی

********************

 

اشعار شب چهارم محرم – علی اکبر لطیفیان

هجران گرفته دور وبرم را برای چه؟
خون می کنی دو چشم ترم را برای چه؟

وقتی قرار نیست کبوتر کنی مرا
بخشیده اند بال و پرم را برای چه؟

گر نیستی غریب،مگو پس انا الغریب
صد پاره می کنی جگرم را برای چه ؟

دارد سرت برای چه آماده می شود
پس آفریده اند سرم را برای چه؟

زحمت کشیده ام که چنین قد کشیده اند
بر باد می دهی ثمرم را برای چه؟

من التماس می کنم و تفره می روی
شاید عوض کنی نظرم را برای چه؟

از مثل تو کریم توقع نداشتم
اصلا گذاشتند کرم را برای چه؟

باشد نمی روند ولی جان من! بگو
آورده ام دو تا پسرم را برای چه؟

علی اکبر لطیفیان

********************

اشعار شب چهارم محرم – حامد خاکی

اگر که درد تو در ناله ام اثر دارد
و گر که از دل من روح تو خبر دارد

مزن به سینه ی من دست رد، نباید دید
برادری به دلش این همه شرر دارد

اگر چه خواهر تو بی بضاعت است اما
ببین میان بساطش دو تا پسر دارد

یکی برای رسیدن به اکبر و قاسم
که شوق و شور پریدن به بال و پر دارد

که دیگری که امید دلش به اذن شماست
که ذره ای غمت از روی سینه بر دارد

و من تعجب از این می کنم، نمی دانم
برادرم به زبان نه چرا دگر دارد

برای نجمه و لیلا اگر نیاوردی
همین که نوبت من شد هزار اگر دارد؟

حلالشان شده شیرم که خونشان ریزد
به پای خون خدا پس نگو خطر دارد

حامد خاکی

********************

اشعار شب چهارم محرم – یوسف رحیمی

روز اول چه خوب یادم هست
سهم من بی تو بیقراری بود
عید من دیدن نگاه تو
دوری‌ات اوج سوگواری بود
**
بی تو جنت برای من دوزخ
روز روشن برای من شب بود
تا همیشه کنار تو بودن
همه‌ی آرزوی زینب بود
**
لحظه لحظه دلم گره می‌خورد
به ضریح مجعّد مویت
دل من را به باد می دادی
می گشودی گره ز گیسویت
**
ولی این روزها چه دلگیر است
چقدر این زمانه بد تا کرد
آنقدر بی کسی و غربت داشت
تا که ما را به کربلا آورد
**
کربلا کربلا پریشانی
غربت از چشم هات می بارد
ندبه ندبه فراق و دلتنگی
از غروب نگات می بارد
**
دست من خالی است اما باز
دو فدایی برایت آوردم
از منا تا منا دو حاجیِّ
کربلایی برایت آوردم
**
رد مکن هدیه های خواهر را
گرچه ناقابلند، ناچیزند
سپر کوچکی مقابل تو
در هجوم کبود پائیزند
**
با ولای تو پروریدمشان
درس آموز مکتبت هستند
عاشق جانفشانی اند آقا
پیشکش های زینبت هستند
**
هر دو با شور حیدری امروز
از تو إذن قتال می خواهند
خون جعفر میان رگ هاشان
این دو عاشق، دو بال می خواهند
**
گره از ابروان خورشید و
گره از کار ماه وا می شد
چشم های حسین راضی شد
نذر زینب دگر ادا می شد
**
بین خیمه نشسته بود اما
در دلش اضطراب و ولوله بود
پرده‌ی خیمه را که بالا زد
دو گل و یک سپاه حرمله بود
**
دو فدایی، دو تا ذبیح الله
که به سوی منای خون رفتند
در طواف سنان و سر نیزه
تا دل کربلای خون رفتند
**
دید از بین خیمه، جان هایش
دلشان را به آسمان دادند
سر سپردند در هوای حسین
چقَدَر عاشقانه جان دادند
**
دلش از درد و غم لبالب بود
شاهدش دیده های پر ابرش
بر دلش داغ دو جگر گوشه
عقل مبهوت مانده از صبرش
**
دید پرپر شدند، اما باز
جز تب بندگی عشق نداشت
پای از خیمه ها برون ننهاد
تاب شرمندگی عشق نداشت
**
این همه جانفشانی و ایثار
خط اول ز شرح مطلب بود
کربلا ـ کوفه ، شام تا یثرب
سِرّی از معجزات زینب بود

یوسف رحیمی

********************

اشعار شب چهارم محرم – علی اکبر لطیفیان

بهترین بنده ی خدا زینب
هل اتی زینب ، انمّا زینب
ریشه ی صبر انبیا زینب
زینبا زینبا و یا زینب

بانی روضه های غم زینب
تا ابد مبتلای غم زینب

گفت ای مصطفای عاشورا
ای فدای تو زینب کبری
تو علی هستی و منم زهرا
پس فدای تمام پهلوها

سر خواهر فدای این سر تو
همه ی ما فدای اکبر تو

گفت ای شاه ما اجازه بده
حضرت کربلا اجازه بده
جان این بجه ها اجازه بده
جان زهرا اجازه بده

قبل از آنکه سر تو را ببرند
این سر خواهر تو راببرند

من هوای تو را به سر دارم
به هوای تو بال و پر دارم
از غریبی تو خبر دارم
دو پسر نه ، دو تا سپر دارم

زحمتم را بیا به باد مده
اشتیاق مرا به باد مده

در دل خیمه خسته اند این دو
سر راهت نشسته اند این دو
دل به لطف تو بسته اند این دو
با بزرگان نشسته اند این دو

این دو با یار تو بزرگ شده اند
با علمدار تو بزرگ شده اند

در کرم سائلی به دست آور
زین دو تا حاصلی به دست آور
سپر قابلی به دست آور
تا توانی دلی به دست آور

دل شکستن هنر نمی باشد
نظرت هم اگر نمی باشد

ای فدایت تمامی سرها
سر چه باشد به پای دلبرها
از چه در اشتیاق خواهر ها
تو نظر می کنی به دیگرها

آخرش یا اجازه می گیرم
یا همین کنج خیمه می میرم

ای برادر اشاره ای فرما
ذوقشان را نظاره ای فرما
رد مکن راه چاره ای فرما
لااقل استخاره ای فرما

شاید این بچه های من بروند
شاید این دو به جای من بروند

زار و گریان مکن مرا جانا
ردّ احسان مکن مرا جانا
مو پریشان مکن مرا جانا
باز طوفان مکن مرا جانا

ورنه نیزه به دست می گیرم
جان هر آنچه هست می گیرم

تو اگر مبتلا شوی چه کنم ؟
پیش چشمم فدا شوی چه کنم ؟
پیش من سر جدا شوی چه کنم ؟
کشته ی زیر پا شوی چه کنم؟

وای اگر حنجرت شکسته شود
پیش من پیکرت شکسته شود

علی اکبر لطیفیان
—————————
اشعار شب چهارم محرم  – روضه طفلان حضرت زینب(س) – وحید قاسمی

چه وداعی چقدر جانسوز است
کربلا کرب والبکاء شده است
مادری پشت پرده ی خیمه
دست بر دامن دعا شده است
**
گریه های حرم سؤالی شد
راستی بانوی قبیله کجاست
شیرِ مردانِ زینب کبری ….
…کمی آهسته ؛پس عقیله کجاست
**
سخت از پیله خیمه دل کندید
بال پروازتان تَقَلّا کرد
نام زهرا گره گشاتان شد
قسم عشق کار خود را کرد
**
گرگهای گرسنه ی این دشت
در کمینند با خبر باشید
این خلیفه پرستهای حریص
لاله چینند با خبر باشید
**
نوه ی مرتضی شدن جُرم است
خونتان را حلال می بینند
تازه اسلام نابتان را هم
زیر تیغ سؤال میگیرند
**
شعله های نفاق این مردم
از سقیفه زبانه میگیرد
جان زهرا به فکر خود باشید
پهلو ها را نشانه می گیرند
**
خونِ دل روزی علی کردند
پشت پا می زنند این مردم
کوفه را با مدینه فرقی نیست
بی هوا میزنند این مردم
**
کوچه وا میکنند با حیله
کینه فتوای لاله کوبی داد
تجربه گفت:اولین کوچه…
….در مدینه جواب خوبی داد
**
راستی،سمت حرمله نروید
شرح این درد، مو به مو مانده
به خدا حیف چشمهای شماست
چند تیری برای او مانده

وحید قاسمی

********************

اشعار شب چهارم محرم – روضه طفلان حضرت زینب(س) – احرامیان پور

اینان کم از دو لاله احمر که نیستند
از یاوران خوب تو کمتر که نیستند

هر چند نور چشم من اما عزیز تر….
….از حنجر بریده اصغر که نیستند

هر چند سرو قامت آنها قیامت است
هرگز به دلربایی اکبر که نیستند

گیرم شهید گشته ، فدای تو می شوند
در کربلا سیاهی لشگر که نیستند

با آنچه مادر از سفر شام گفته بود
در پیج و تاب و حادثه ، بهتر که نسیتند

احرامیان پور

*****************

اشعار شب چهارم محرم الحرام – روضه طفلان حضرت زینب(س)

تا هست خدا در دل من کرب و بلا هست
از درد غمت گریه بی چون و چرا هست

این دشت زیارتکده ی منظر توست
بی روی تو عالم همه در آتشِ آه ست

این قدر نگو یار نمانده ست و غریبم
تا دختر زهرا و ابر مرد خدا هست

تو تیغ بده تا که به طوفان غیورم
معلوم شود زینب تو مرده و یا هست

از هل مِن پر سوز تو فهمیده دل من
در قافله ی نیزه سواران توجا هست

هر هاجر خونین جگری هدیه ای آورد
ای کعبه من حال بگو نوبت ما هست؟

تو ناز نفرما که بمیرند به پایت
یک گوشه ی چشمی که کفن پوش دوتا هست

من کار به برگشت پسرهام ندارم
خوش هستم از این که دو نفس با تو مرا هست
**
اگر شاعر این شعر را میشناسید لطفاً اطلاع دهید

********************

اشعار شب چهارم محرم  – روضه طفلان حضرت زینب(س) – حسن لطفی

از زبان امام حسین(ع):

چگونه آب نگردم کنار پیکرتان
که خیره مانده به چشمم نگاه آخرتان

میان هلهله ی قاتلانتان تنها
نشسته ام که بگریم به جسم پرپرتان

چه شد که بعد رجزهایتان در این میدان
چه شد که بعد تماشای رزم محشرتان

ز داغ این همه دشنه به خویش می پیچید
به زیر آن همه مرکب شکسته شد پرتان

شکسته آمدم اینجا شکسته تر شده ام
نشسته ام من شرمنده در برابرتان

خدا کند که بگیرند چشم زینب را
که تیغ تیز نبیند به روی حنجرتان

میان قافله ی نیزه دارها فردا
خدا کند که نخندد کسی به مادرتان

و پیش ناقه ی او در میان شادی ها
خدا کند که نیفتد ز نیزه ها سرتان

حسن لطفی

*******************

اشعار شب چهارم محرم – روضه طفلان حضرت زینب(س) – سعید توفیقی

حضرت عاطفه لطف تو اگر بگذارد
دل آیــینه ای ام قصــد تقــرب دارد
آسمانم همه ابری است ، تماشایش کن
«نه» نگو چون به تلنگر زدنی می بارد

حرفم این است که لطمه به غرورم نزنی
دست رد بر جگــر تنگ بلــورم نزنی

مهلتی تا که کنــار تو تلالــؤ بکنم
با دل سوخته ات بیعتی از نو بکنم
نذر کردم که به اندازه ی وسعم آقا!
همه هستی خود نذر سر تو بکنم

دو پســر نزد تو با چشـــم ترم آوردم
دو جگر گوشه ز جنس جگرم آوردم

هر دو بر گوشه ی دامان شما ملتمس اند
بر در خانه ی احساس شما ملتمس اند
در دل کوچکشان عشق شما می جوشد
تا که گردند به قربان شما ملتمس اند

هر دوتا شیر مرا با غم تو نوشیدند
از شب پیش برای تو کفن پوشیدند

حضرت آینه بگذار سرافراز شوم
در شعاع کرمت بشکُفم و باز شوم
تپش ام کند شده مرحمتی کن آقا!
تا به پایان نرســم بازهم آغاز شوم

این حریصان شهادت ز پی نان توأند
هر دو از روز ازل دست به دامان توأند

پیش از آنی که بیایند تفأّل زده اند
عطر بر پیرهن و شانه به کاکل زده اند
یک دهه فاطمیه گریه به زهرا کردند
تا که بر دامن تو چنگ توسل زده اند

سعید توفیقی

********************

اشعارشب چهارم محرم  – روضه طفلان حضرت زینب(س) – وحید قاسمی

تا صوت قرآن از لب آنها می آید
کفرِ تمام نیزه ها بالا می آید

دجال های کوفه درحال فرارند
دارد سپاه زینب کبری می آید

سدّ سپاه کفر را درهم شکستند
تکبیرهای حضرت سقا می آید

انگار که زخم فدک سر باز کرده
ازهرطرف فریاد یا زهرا می آید

– خون علی گویان عالم را بریزید-
ای دشنه ها، تازه ترین فتوا می آید

آداب جنگ کربلا مثل مدینه است
چون ضربه هاشان سمت پهلوها می آید

ای نیزه داران، نیزه هاتان را مکوبید
روز مبادا،عصرعاشورا می آید

خون گلوشان خاک را بی آبرو کرد
آسیمه سربا طشت خود یحیی می آید

ای تیغ های کند، با تقسیم سرها
چیزی از آنها گیرتان آیا می آید؟

این اولین باریست که از پشت خیمه
دارد صدای گریه ی آقا می آید

زینب بیا از خیمه ها بیرون، که تنها
با دیدن تو حال آقا جا می آید

وحید قاسمی

*******************

اشعارشب چهارم محرم– روضه طفلان حضرت زینب(س) – وحید قاسمی

بغض نگاه خسته تان،ای مسیح من
مانند سنگ ؛شیشه ی قلب مرا شکست
دار و ندار زندگیم نذر خنده ات
غصه نخور،که ارتش زینب هنوز هست
**
در راه پاسداری آیین کردگار
عمریست در کنار شما ایستاده ام
این بچه های دست گلم را زکودکی
من با وضو و حب شما شیر داده ام
**
سرمست باده های طهورایی توأند
شمشیر دست هر دوشان تیز و صیقلی است
پروانه وار منتظر اذن رفتنند
رمز شروع حمله شان ذکر یا علیست
**
ای پادشاه- تا تو رضایت دهی- ببین
سربند یاعلی به سرخویش بسته اند
برفوت و فن نیزه و شمشیر واقف اند
چون پای درس ساقی لشگر نشسته اند
**
عباس گفته: خواهرمن!مرحبا به تو
این مردهای کوچک تو، شیرشرزه اند
مبهوت سبک جنگ و رجزهایشان شدم
شاگردهای اول پرتاب نیزه اند
**
گفتم به بچه های عزیزم که تا ابد
غمگین زخم سینه ی یک یاس پرپرم
تا آخرین نفس به عدو تیغ می زنید
با نیت تلافی سیلی مادرم
**
در آزمون صبر و محن، مادر شما
با نمره ی قبولی تان گشت رو سپید
در دفتر کرامت من دست حق نوشت
ای دختر شهید، شدی مادر شهید

وحید قاسمی

**********************

اشعار ماه محرم – اشعارشب چهارم محرم حسن لطفی

از زبان امام حسین:

دوباره در دل من خیمه‌ی عزا نزنید
نمک به زخم من و زخم خیمه‌ها نزنید

شکسته‌تر ز منِ پیر دیگر اینجا نیست
مرا زمین زده است اکبرم، شما نزنید

برای آنکه نمیرم ز شرم مادرتان
میان این همه لبخند دست و پا نزنید

خدا کند که بگوید کسی به قاتلتان
فقط نه اینکه دو بی‌کس، دو تشنه را نزنید

که در برابر چشمان مادری تنها
سر دو تازه جوان را به نیزه‌ها نزنید

حسن لطفی

*******************

اشعار ماه محرم – اشعارشب چهارم محرم – روضه طفلان حضرت زینب(س)

قامت کمان کند که دو تا تیر آخرش
یک دم سپر شوند برای برادرش

خون عقاب در جگر شیرشان پر است
از نسل جعفرند و علی این دو لشکرش

این دو ز کودکی فقط آیینه دیده اند
آیینه ای که آه نسازد مکدرش

واحیرتا که این دو جوانان زینب اند
یا ایستاده تیر دو سر در برابرش؟

با جان و دل دو پاره جگر وقف می کند
یک پاره جای خویش و یکی جای همسرش

یک دست,گرم اشک گرفتن ز چشم هاش
مشغول عطر و شانه زدن دست دیگرش

چون تکیه گاه اهل حرم بود و کوه صبر
چشمش گدازه ریخت ولی زیر معجرش

زینب به پیشواز شهیدان خود نرفت
تا که خدا نکرده مبادا برادرش …

زینب همان شکوه که ناموس غیرت است
زینب که در مدینه قرق بود معبرش

زینب همان که فاطمه از هر نظر شده است
از بس که رفته این همه این زن به مادرش

زینب همان که زینت بابای خویش بود
در کربلا شدند پسرهاش زیورش

گفتند عصر واقعه آزاد شد فرات
وقتی گذشته بود دگر آب از سرش

سید حمید رضا برقعی

********************

اشعار ماه محرم – اشعارشب چهارم محرم روضه طفلان حضرت زینب(س)

همچون غریبه با من دلخسته تا مکن
طفلان خواهرت ز سر خویش وا مکن

یکبار می شود که فدای غمت شوند
حالا که وقتش آمده چون و چرا مکن

دو نوجوان زینب و این قتلگاه تو
بی بهره ام ز قافله ی کربلا مکن

یک عمر بوده ام همه جا در کنار تو
سهم مرا ز سفره ی سرخت جدا مکن

یکبار کار من به تو افتاد یا اخا
رد قسم به عصمت خیرالنساء مکن